Leven met zelfdoding

3653 Dagen

Ja, achteraf misschien wel. Achteraf, achteraf. Nee, achteraf hadden we het niet kunnen voorkomen, het niet zien aankomen. We hadden niets voor haar kunnen betekenen, niets voor haar kunnen doen. Denken we, hopen we, en daarmee troosten we onszelf.

Eindelijk kan ik huilen om het verlies van mijn zus. Drieduizend zeshonderd en drieënvijftig dagen later.

Leven met zelfdoding: 60 brieven van nabestaande over hun verdriet en liefde, woede en respect, wanhoop en hoop.

Mieke de Bruin is een van de briefschrijfsters en treedt hiermee naar buiten met haar ervaring. Met zelfdoding leven is niet loslaten, maar anders leren vasthouden. Vasthouden van de herinnering in plaats van de werkelijkheid.

 

 

2 Responses to “Leven met zelfdoding”


  • Heel mooi om ook dit bespreekbaar te maken, door zelf naar voren te komen.

    20 jaar geleden heeft een vriend van mij zelfmoord gepleegd. Gisteren sprak ik zijn moeder die inmiddels ook haar dochter is verloren. Haar zoon was 22, haar dochter 42.
    Wonder boven wonderen, gaat het de moeder goed. Ondanks alles, kan ze genieten van de zon, haar tuin, iets leuks op de televisie, iemand die glimlacht op straat. Haar kinderen hadden geen makkelijk leven, en het was ook een bevrijding voor ze.

    Toch vertelde ze, “Als mensen me vragen, zeg ik dat ik me wel red naar omstandigheden. Ik benadruk dat ik goede en slechte dagen heb. Ik kan het toch niet maken om te zeggen dat het goed gaat, zonder mijn kinderen.”
    Ze is bang dat mensen haar gek zullen vinden en ze van haar af zullen keren als ze dat vertelt.
    Ik vertelde haar dat haar kinderen haar zouden gunnen om te kunnen zeggen, “Ondanks alles, gaat het goed!” en dat ze op die manier anderen kunt inspireren met haar kracht en positiviteit. Ze zou er over nadenken.

    Ik hoop dat jullie veel mensen kunnen helpen in deze situatie, om de schuldgevoelens te laten gaan, om weer van zichzelf te mogen houden en om weer te kunnen genieten van hun leven. Ik weet zeker dat onze verloren geliefden dat zouden hebben gewild…

    • verborgenverlies

      Dag Henriette,

      Ik lees vandaag jou bericht wat helaas in de spambox was beland.
      Terwijl het juist een bericht met een prachtige inhoud en boodschap is. Hartelijk dank hiervoor.
      Het is fijn als mensen kunnen zeggen het gaat goed…maar zoals die mevrouw ook aangeeft soms gaat het wat minder.
      Rouw kent namelijk geen einddatum. Je verweeft het in je leven en soms komt het weer sterk naar voren. Op momenten dat bijvoorbeeld vrienden van haar zoon afstuderen, kinderen krijgen enz. Diverse levensfasen kennen dan een rouwrandje kun je zeggen.

      Het is zeker onze missie dat erover gesproken mag en kan worden en dat we aan de kwaliteit van leven van mensen kunnen bijdragen. Dit geldt niet aleen bij een verlies van een dierbare maar ook verlies van relatie, gezondheid, werk en toekomstperspectief.

Leave a Reply