Verlies van toekomstperspectief

Verlies van toekomstperspectief

Ieder verlies raakt aan je eigenwaarde, aan je zelfbeeld, je zelfvertrouwen. Vragen als: ‘Waarom treft mij dit? Had ik dit kunnen voorkomen, is het mijn schuld, wat moet ik nu, hoe moet ik hiermee omgaan?’ zijn heel gewoon. Vragen die naast de diverse emoties, aandacht, tijd en ruimte verdienen.

Verlies raakt aan je toekomstbeeld.  Welke betekenis moet ik hechten aan dit lot? Welke les heb ik te leren en welke boodschap geeft deze ervaring mij? Hoe moet ik nu verder? Het betreft hier veelal de zingeving- en loopbaanvragen.

Bij veel verlieservaringen die niet met een overlijden gepaard gaan wordt ook door hulpverleners ontkend dat het rouw betreft. Zoals de moeder van een schizofrene zoon te horen kreeg van haar psycholoog toen ze vertelde dat het een gevoel van rouwen gaf nu ze zich realiseerde dat het toekomstbeeld van haar zoon in duigen lag; “Hoezo, hij is toch niet dood.” Begrijpelijk dat die moeder met deze begeleiding is gestopt terwijl de erkenning zoveel had kunnen betekenen in het proces.